Está nevando - Elías Kefalas
A través de las grietas del cielo / A través de las grietas del recuerdo / Está nevando sin cesar // Se hielan los cristales el viento las lágrimas /
Está nevando
(Traducción al español de Virginia López Recio)
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΕΝΤΡΑ
Υπάρχουν δέντρα που απογειώνονται μπροστά στα
μάτια μας
Τραβούν τις ρίζες τους από το χώμα
Εκτείνονται με τ’ αερώδη τους κλαδιά στο άπειρο
Γίνονται φανοστάτες του κενού
Ιστοί της νύχτας που αντιστέκεται στο φως
Υπάρχουν δέντρα μαγνήτες των αιθέριων
συγκολλήσεων
Όργανα βυθομετρήσεων της γης με μυστικές
εφαρμογές στη φόδρα του γαλάζιου
Δέντρα που ανεμίζουν στο χάος τα οστεώδη τους
κλαδιά
Σαν προσκλητήρια βροχών
Και συλλεκτήρια των ανέμων
Υπάρχουν δέντρα ορόσημα πάνω στους λόφους
Σηματωροί των κατερχόμενων δινών
Λεξικά της θύελλας
Αρωγοί των ανανήψεων της μνήμης
Υπάρχουν δέντρα που αναζητούν για μας
Αυτό το άγνωστο εν τι της πτώσης μας
HAY ÁRBOLES
Hay árboles que despegan ante
nuestros ojos
Arrancan sus raíces de la tierra
Se extienden con sus volátiles ramas hasta el infinito
Se convierten en farolas del vacío
En tejidos de la noche, que resiste a la luz
Hay árboles imanes para las soldaduras
etéreas
Instrumentos de sondeo de la tierra con aplicaciones
secretas en el forro del azul
Árboles que ondean en el caos sus escuálidas
ramas
Como invitaciones de lluvias
Y recolectores de los vientos
Hay árboles hitos en las colinas
Barómetros de los torbellinos descendentes
Diccionarios de la tormenta
Ayudantes de la reanimación de la memoria
Hay árboles que buscan por nosotros
Esa incógnita de nuestra caída
ΚΥΠΑΡΙΣΣΟΣ
Δέντρο στην κορυφογραμμή
Κραυγή της ανελέητης μοναξιάς
Γράφημα της απελπισίας
Όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα και το δέντρο τα φωνάζει κι εγώ ξέρω πως η εικόνα όλη δεν είναι παρά η προβολή της ψυχικής μας κατάρρευσης κι εμείς μόνον είμαστε που βλέπουμε τον κόσμο μας με αυτόν τον τρόπο κι εμείς μόνον είμαστε που κουβαλάμε τον σταυρό μας πάνω από τη γραμμή του ορίζοντα
Χαίρε μικρό και απισχνασμένο κυπαρίσσι που σε
ρουφάει το κενό
Χαίρε λιγνέ κυπάρισσε των φαιών οργωμάτων
Χαίρε μικρέ φοβισμένε μας εαυτέ μπροστά από
τον καθρέφτη της φυσικής διαύγειας
Επειδή όλοι εδώ θα μαρτυρήσουμε ‒ τώρα
CIPRÉS
Árbol en la cúspide
Grito de soledad despiadada
Gráfico de la desesperación
Todo eso ocurre a la vez y el árbol lo grita y yo sé que toda esa imagen no es más que la proyección de nuestro colapso psíquico y sólo nosotros vemos nuestro mundo de esa manera y sólo nosotros cargamos con nuestra cruz por encima de la línea del horizonte.
Salve, pequeño y demacrado ciprés que te
absorbe el vacío
Salve, esbelto ciprés de arados grises
Salve, nuestro pequeño y asustado yo ante
el espejo de la claridad natural
Puesto que todos aquí vamos a dar testimonio, ahora
ΧΙΟΝΙΖΕΙ
Μέσα απ’ τις χαραμάδες τ’ ουρανού
Μέσα απ’ τις χαραμάδες της μνήμης
Χιονίζει ατελείωτα
Παγώνουν τὰ τζάμια ο άνεμος τα δάκρυα
Χιονίζει και πεινάνε τα πουλιά
Κρυώνουν οι άστεγοι
Ξυλιάζουν οι πεθαμένοι μου
ESTÁ NEVANDO
A través de las grietas del cielo
A través de las grietas del recuerdo
Está nevando sin cesar
Se hielan los cristales el viento las lágrimas
Está nevando y tienen hambre los pájaros
Tienen frío los sin techo
Mueren de frío mis muertos
ΒΡΕΧΕΙ
Βρέχει και τα νεροφαγώματα
Με τρώνε μέχρι μέσα
Αισθάνομαι ότι δεν ζω πια και μόνον επιπλέω
Όμως εσύ έλα ν’ αποξηράνεις τα έλη μου
Έλα να γίνεις ποταμός και να παρασύρεις
Τα φερτά υλικά και την ιλύ
Τα νεκρά πουλιά και τα σπασμένα δέντρα
Και κυρίως εκείνα τα λόγια όπου πάνω τους
Κρεμάστηκαν προτού πνιγούν οι πικραμένοι
ESTÁ LLOVIENDO
Está lloviendo y los hoyos
Me comen hasta adentro
Siento que ya no vivo y que sólo floto
Pero ven tú a secar mis marismas
Ven a hacerte río y a dejar que se lleve
Los sedimentos y los lodos
Los pájaros muertos y los árboles rotos
Y sobre todo aquellas palabras sobre las que
Fueron ahorcados antes de ahogarse los amargados
ΣΟΥΡΟΥΠΟ
Σουρούπωνε κι ο γείτονάς μου
Για φλυαρίες μ’ επισκέφθηκε
Κι εγώ βανίλια και νερό του πρόσφερα
Στο ξύλινο μπαλκόνι
Όμως με τρόμο εκείνος
Έσπρωξε το ποτήρι του μακριά
Κι ενώ δεν ήξερε Σαπφώ και Όμηρο
Ούτε από Λόρκα και Γεσένιν είχε ακούσει
Μα την αλήθεια ‒ φώναξε ‒
Μες το ποτήρι το φεγγάρι
Βλέπω να πνίγεται
Βοήθεια ‒
CREPÚSCULO
Estaba oscureciendo y mi vecino
Para charlar me visitó
Y yo vainilla y agua le ofrecí
En el balcón de madera
Pero él con terror
De pronto apartó lejos su vaso
Y aunque no conocía a Safo ni a Homero
Ni de Lorca ni de Yesenin había oído
Por Dios -exclamó-
Dentro del vaso a la luna
Estoy viendo ahogarse
-Ayuda
ΠΟΙΟΣ
Γέφυρες χρωμάτων ‒ αιώρες
Ποτάμιες αύρες και σύννεφα
Ουρανός σαν λιωμένος χρυσός
Κι εγώ που περιμένω δακρύζοντας
Ποιος άραγες θα κατεβεί
Από τη γέφυρα του ουράνιου τόξου;
Ποιος θ᾽ ανεβεί;
Η Σταχτοπούτα;
Ο Γανυμήδης;
Οι τρεις Μάγοι;
Ο Αντίνοος των Δελφών;
Ή ο πρίγκιπας του κεντημένου φωτός
Που φέρνει την εφτάχρωμη κορδέλα
Για να δέσει τὰ μαλλιά του;
QUIÉN
Puentes de colores - hamacas
Brisas de río y nubes
Cielo como oro fundido
Y yo a la espera, llorando
¿Quién bajará
Del puente del arcoíris?
¿Quién subirá?
¿Cenicienta?
¿Ganímedes?
¿Los Tres Reyes Magos?
¿Antínoo de Delfos?
¿O el príncipe de la luz bordada
Que trae la cinta de siete colores
Para atarle el pelo?
ΑΝΕΜΟΚΑΜΩΜΕΝΟΣ
Διχάστηκαν οι δρόμοι μας επειδή
Σταμάτησες πλέον να μ’ ακολουθείς
Κι εγώ για να σε συναντήσω
Θα πρέπει να γυρίσω πίσω
Με όλα τ’ αυλάκια του χρόνου πάνω μου
Με όλες τις νεροσυρμές της θλίψης μέσα μου
Με όλα τα λευκασμένα χρώματα της αλλαξοκαιριάς
Θα πρέπει να επιστρέφω περίλυπος και κατάκοπος
Εκεί που εσύ σταμάτησες να προχωράς
Κι αγέρωχος στέκεις με το παγωμένο χαμόγελο
Σκαλισμένο στο σμάλτο και την πέτρα
Άτρωτος πια στις απειλές των γηρατειών
Για πάντα πεντάμορφος κι ενθουσιώδης
Χοϊκός ανεμοκαμωμένος και πανάλαφρος
DE VIENTO
Se separaron nuestros caminos
Porque dejaste ya de seguirme
Y yo para encontrarme contigo
Tengo que volver hacia atrás
Con todos los surcos del tiempo sobre mí
Con todos los arroyos de tristeza dentro de mí
Con todos los colores descoloridos del cambio de tiempo
Tengo que volver triste y exhausto
Allí donde tú dejaste de avanzar
Y altanero te detienes con la sonrisa helada
Tallado en esmalte y piedra
Inmune ya a las amenazas de la vejez
Siempre bello y entusiasta
De tierra de viento y liviano
ΠΟΙΚΙΛΟΧΡΩΜΟ
Ένα καραγάτσι μεγαλώνει παράξενα
Κι οι λυπημένοι καθρεφτίζονται στα φύλλα του
Στην κορυφή του προπορεύεται η άνοιξη
Αφήνοντας στα κλαδιά κάτι χνούδια σαν βρύα
Και υποσχόμενες φυλλορροές
Στη μέση αποκοιμιέται το φθινόπωρο
Ενώ απωθείται από βουές
Που βγαίνουν απ’ τη μνήμη μου
Γεμάτη πεθαμένους
Στη βάση του ο αργοκίνητος χειμώνας
Ψέλνει περίεργα ξόρκια και νοσταλγεί
Τα παιδικά μου χρόνια ‒ τ’ ακατοίκητα πια
Και το καλοκαίρι; άφαντο μοιάζει
Μα θα φανεί κι όλα θα τα σφραγίσει ράβοντας
Τ’ ακρόκλαρα με την καρδιά μου
Εμμονική στην ποικιλομορφία της
ABIGARRADO
Un olmo crece de manera extraña
Y los tristes se reflejan en sus hojas
En su cima prospera la primavera
Dejando en las ramas algo esponjoso como el musgo
Y ramajes prometedores.
En la mitad se duerme el otoño
Mientras es rechazado por estruendos
Que salen de mi memoria
Llena de muertos
En su base el invierno que avanza lento
Canta extraños hechizos y añora
Mis años infantiles - los ya deshabitados
¿Y el verano? Invisible parece
Pero se verá y todo lo sellará cosiendo
Los bordes de las ramas con mi corazón
Obsesionado con su diversidad
***
Elías Kefalas
Nació en 1951 en el pueblo de Meligos, cerca de Tríkala, Tesalia (Grecia). Estudió Ciencias Políticas en Atenas y ha publicado un total de 43 libros entre poesía, prosa, ensayos, literatura infantil y antologías. Fotografía con pasión árboles, aguas y lugares desiertos. También ha escrito textos críticos y visuales, que durante muchos años han sido publicados en periódicos y revistas. Ha sido traducido a la mayoría de las lenguas europeas.
